Over onze kerkuilen, torenvalken en steenuilen.
Twee fantastische workshops in Zuid-Bohemen gehad met zwarte ooievaars, roerdompen, kwakken, wielewalen en zeearenden om maar wat te noemen. Als je dan bijna drie weken van huis bent, vraag je je wel af hoe het in de tussentijd met de vogelbevolking in Angeren is gesteld.
Regelmatig heb ik hier al vermeld dat ons kerkuilenpaar niet altijd even duidelijk aanwezig is. Op 24 april vertelde ik nog enthousiast 'ze zijn er nog!' Vlak voor het vertrek naar Tsjechië zag ik echter drie avonden op rij geen kerkuil uitvliegen en dan slaat de twijfel weer toe. Zeker ook omdat er nergens op de hooizolder verse braakballen lagen.
We zijn weer een week thuis en drie avonden op rij heb ik buiten gezeten om weer geen uil te zien uitvliegen. Rond tien uur hoorde ik echter zo'n honderd meter verder wel een kerkuil en alle drie de avonden plofte de man binnen het half uur, na het horen van zijn kreet, door het hooiluik de hooizolder op. De conclusie is duidelijk: pa en ma slapen apart. Ma zit bij ons op eieren ( ik durf niet in de kast te kijken; bang voor verstoring) en pa slaapt overdag op een andere locatie. De eerste prooi die na het uitvliegen gevangen wordt, is voor het vrouwtje. Als de muis is afgeleverd, blijft de man meestal zo'n kwartier op onze hooizolder en vliegt dan luid schreeuwend weer uit.
Op Hemelvaartsdag heeft ook de man op onze hooizolder geslapen. Misschien heeft het eerste jong zich aangediend. Het mannetje vloog om 22.10 uur naar buiten. Erg succesvol was hij niet, want ik heb tot elf uur buiten gezeten; in die tijd is er geen muis gebracht.
Goed nieuws dus wat betreft de kerkuilen.
Maar er is meer goed nieuws. Dit voorjaar hadden we voor het eerst geen torenvalken. Veertien jaar hebben we jongen gehad. Meestal begon de broedactiviteit al eind februari. 's Winters zagen we de valken niet of nauwelijks, maar als ze er dan ook in maart weer waren, misten we ze geen dag. Op de knotwilg of op het ooievaarsnest werd dagelijks gepaard en het gekekker was niet van de lucht. Dit jaar dus geen baltsvluchten: één dag heeft onze man een vrouw aan de haak geslagen en op die dag op 26 april heb ik ook een prooioverdracht gezien. Maar daarna niets meer. Wat schetst onze verbazing: terug uit Tsjechië zit heel stiekem een vrouwtje te broeden in de nestkast. De man vliegt af en aan met prooien: muizen en ook jonge mussen. Het aanbod is kennelijk zo groot dat het mannetje wanneer het vrouwtje de prooi in de kast niet accepteerd omdat ze al genoeg heeft, de onthoofde mus of muis in de wei achter een graspol verstopt. Later in de middag haalt hij de verstopte prooi weer te voorschijn en brengt die naar het broedende vrouwtje: prachtig toch!
Ook de steenuilen hebben jongen. Goed nieuws dus vanuit de Paddepoel. Lees ook de reacties op mijn weblog van Henk en Wilma Lammers uit Eibergen. Zij volgen met de webcam het wel en wee van hun kerkuilenfamilie en doen regelmatig verslag in dit dagboek. En dat is een bijzondere aanvulling waar ik erg blij mee ben.
Volgende week kan ik misschien melden of de kerkuilen echt jongen hebben. Tot dan!
Gerrit
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Bericht van "De Weerkamp"
Het vierde ei is inderdaad op 26 mei uitgekomen! Helaas èèn ei bleek niet bevrucht en is dus niet uitgekomen. Vier jonge pullen dus of uilskuikens. Het mannetje komt trouw elke avond zo tussen 23.00 uur en middernacht de muizen brengen en ik denk later in de nacht ook nog enkele omdat er ,s morgens altijd nog wat muis in de kast ligt. Vrijdagavond zelfs weer twee muizen binnen tien minuten.
Het vrouwtje voert regelmatig de jongen klein stukjes muis en zit dan ook nog steeds het nestmateriaal door te spitten en fijn te malen, waarom ze dat doet is mij nog steeds een raadsel! Terwijl ik dit bericht zit te schrijven komt net het mannetje binnen met een grote veldmuis! Hij is vroeg vanavond : 22.35 uur, het
is nog maar net donker! Het vrouwtje begint meteen met het voeren, dit doet ze terwijl ze boven op de jongen zit , door stukjes muis tussen haar poten door te geven aan de jongen die dan net het kopje tussen haar veren doorsteekt. Een mooi gezicht!
Tot een volgend keer! Henk en Wilma
Een reactie posten