Ze zijn er nog! (24 april)

Mijn beloofde informatie over ons kerkuilenpaar bleef even uit. We waren even op Ameland voor een natuurworkshop, maar dat was niet de enige oorzaak. Het leek er tot op vanavond op dat onze kerkuilen verkast waren. Dagen heb ik buiten gezeten: geen uil te bekennen. Uiteindelijk ben ik toch maar de hooizolder opgegaan. ook daar was het zowel in het donker als overdag buitengewoon rustig.
Er lagen wel veel braakballen, maar vers kon ik ze niet noemen. Praktisch alle braakballen (57 )heb ik er geraapt. Dan is gemakkelijk te controleren of er braakballen bij komen. Een week later nog een keer gekeken: geen verse braakballen! Echt, ik had ook omdat ik niets hoorde de hoop al opgegeven. Omdat we zondagmorgen om half vijv een ontbijtcursus vogelzang hebben, ben ik er vanavond nog maar een uurtje voor gaan zitten.
Om 21.20 uur plofte de witte uil op de balk in het hooiluik. Kennelijk zag hij mij, want hij vloog een paar minuten later weer naar binnen. Om 21.30 vloog hij uit. Geruisloos, geen schreeuw. Ook het vrouwtje is een zwijgzaam type als ze er tenminste nog is! En daar ga ik nu wel weer van uit. Controle van de kasten laat ik achterwege: als er jongen zijn horen we ze al na een paar dagen.
Henk en Wilma Lammers uit Eibergen hebben ook een kerkuilenpaar. Wat een gemak zo'n webcam! Ze hebben beloofd regelmatig op deze plaats verslag te doen van hun waarnemingen. Daar ben ik erg blij mee. Kijk maar naar de reacties. Hun kerkuilen zitten al op eieren. Gezien het zwijgzame gedrag van die van ons, zouden die al wel eens een weekje langer op eieren kunnen zitten.
A.s. woensdag gaan we voor twee natuurworkshops naar Tsjechië. Als ik terug kom weten we meer. Ik zal gauw weer verslag doen!

zondag 5 april

De uilen vliegen steeds later uit. Niet vreemd nu de dagen lengen. Dit betekent wel dat er minder tijd is om te muizen; maar daar staat tegenover dat ook de muizen voorjaarskriebels kennen en druk doende zijn met het zorgen voor nageslacht. Het aantal bosspitsmuizen dat zich in de verse braakballen bevindt, neem af en het aantal veldmuizen neemt toe. Dat mag ook wel, want de uil moet drie bosspitsmuizen vangen, voordat hij het prooigewicht van een veldmuis heeft. Een volwassen veldmuis weegt 35-51 gram.

Op 2 april heb ik het uitvliegen van de uilen gemist. Op 4 april zag ik slechts één uil uitvliegen. Dan word je ongerust, want stel je voor dat het paar niet meer compleet is. Om zekerheid te krijgen, heb ik vandaag 5 april van 20.30 tot bijna 22.00 uur buiten gezeten. Om 21.05 vloog er een uil uit en drie kwartier later zag ik er in het duister weer een naar binnen glippen. De kans is groot dat de man een muis heeft gebracht en dat de dame niet meer zo gauw van huis gaat. Het mannetje wordt dan op de proef gesteld. Zodra hij voldoende voedsel voor hem zelf en voor zijn eega kan aanslepen, komt ma in broedconditie. Het wachten is op het eerste ei. Ik zal voorlopig geen nestcontrole doen om de zaak niet te verstoren. De waarnemingen vanuit de tuin moeten duidelijk maken hoe ver het proces gevorderd is.

Onze kerkuilen

Op de natuurpagina van de Gelderlander heb ik vrijdag 3 april beloofd op deze site een logboek over het wel & wee van onze kerkuilen te plaatsen. Het verslag komt niet via een webcam, maar het zijn aantekeningen van eigen directe waarnemingen vanuit een strategisch opgestelde stoel achter in de tuin. Vanuit deze stoel heb ik zicht op het uitvliegluik van de hooizolder en ... ik kan ook de nestkast van de steenuilen in het oog houden. Wat een luxe: in de schemer in je eigen tuin genieten van twee rode lijst soorten: twee uilensoorten die ernstig bedreigd zijn.



De uilen op deze foto heb ik een paar jaar geleden gefotografeerd bij vrienden van ons: Henk en Maria Emmerzaal. Een kerkuilenpaar brengt daar al jaren met veel succes jongen groot tussen balen stro! Ook wij hebben de hooizolder uilvriendelijk gemaakt door balen stro te stapelen, maar er hangen ook twee uilenkasten en daar zitten, gezien de braakballen en de uitwerpselen, onze uilen in.

Een paar jaar op rij hebben we in de winter een solitaire uil op zolder gehad, die in het vroege voorjaar weer vertrok: waarschijnlijk naar een liefje ergens in de buurt. In september keerde de uil weer terug op onze hooizolder. Daardoor hielden we hoop op een broedpaar, maar de afgelopen winter hebben we geen kerkuil meer gezien. De conclusie dat onze hooizolder ongeschikt was, bleek te voorbarig, want op 3 maart was er weer een kerkuil en zelfs niet één maar twee! Het gedrag van beide vogels wijst op een paar en een broedpoging kan dan ook niet uitblijven.

Hieronder het voorproefje dat op 3 april bij mijn verhaal 'Kerkuil steeds minder kerkelijk' in de Gelderlander stond:

Zaterdag 28 maart


Om tien voor acht (wintertijd) verschijnt de bruine. Hij blijft nog geen vijf minuten op de balk zitten en vliegt dan weg. De witte vliegt met een luide kreet rechtstreeks het luik uit. Ik ben, nadat beide uilen zijn uitgevlogen, even met een zaklamp de hooizolder opgegaan. Wat een puinhoop. De vloer is op drie plaatsen met verse poep witgekalkt. Hier en daar ook donkere klodders. Onder de aluminium trap liggen vier eieren van holenduiven. In het verleden ging ik er van uit, dat als er regelmatig een holenduif in het uilengat zat de kerkuil vertrokken was. De afgelopen week zaten er ook holenduiven in de uitvliegopening. Kennelijk storen de uilen zich op het moment niet aan de aanwezigheid van de duifjes. Onder de tweede kast liggen veel braakballen en ook een onthoofde spitsmuis. Ik ben benieuwd hoe het zich verder ontwikkelt. Van territoriaal gedrag en baltsvluchten is nog geen sprake, maar de uilen lijken, ook omdat ze soms naast elkaar op de balk zitten, vertrouwd met elkaar. Hebben we de verlovingsfase dan al gehad? Als dat zo is, kunnen we over een paar weken het eerste ei verwachten.